Για να μπεί κανείς στην
φιλοσοφία του πολέμου , πρέπει πρώτα
να γνωρίζει τι εστί πόλεμος , ποιός είναι
ο ορισμός του πολέμου.
Ως πόλεμος ,λοιπόν, ορίζεται,μια βίαιη επίλυση διαφορών , όταν η μέθοδος της διπλωματίας έχει αποτύχει.
Κοινή συνισταμένη ,όλων των υποτιθέμενων διαφορών ,μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών ,είναι κρίσιμες οικονομικές διαφορές ή ασυμβίβαστα και αντικρουόμενα οικονομικά συμφέροντα.Οικονομικά συμφέροντα σημαίνoυν με τη σειρα τους, κυριαρχία επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών μιας περιοχής ,διεκδίκηση εντοπισμένων κοιτασμάτων ,με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα ,επίτευξη ευνο'ι'κών συμφωνιών κ.α.Παει αυτο.
Ακολουθεί η έννοια του χωροχρόνου,δηλαδή που και πότε ,λαμβάνει χώρα ένας πόλεμος .
Το χρονολόγιο της πρόσφατης ιστορίας(τελευταία 40 χρόνια) ,βρίθει απο ένοπλες συρράξεις στον ομφαλό της γης ,όπως αλλιως λέγεται, ο νευραλγικός απο οικονομική άποψη χώρος της Ανατολικής Ευρώπης-Μέσης Ανατολής.
Μετράμε λοιπόν (όλα υπάρχουν ανατημένα στο google,για οσους αρέσκονται στην εμβάθυνση):
Δ' αραβοισραηλινός Πολεμος (κατα την περιοδο της πετρελαικης κρισης του 1973)
Πόλεμος του κόλπου (πετρελαική κρίση του 1990)
Διάλυση της γιουγκοσλαβίας(1991-σημερα)
Πόλεμος Ιράν-Ιράκ(1980-1989)
Πόλεμος στο Αφγανιστάν(2001-σημερα)
Πολεμος της Ν.Οσετίας (2008)
Αλλά και πιο πρόσφατα ,είχαμε την ''Αραβική άνοιξη'' ,με την ανατροπή καθεστώτων και με την ένοπλη σύρραξη στην Αίγυπτο και τη Λιβύη.Τώρα στο ίδιο έργο θεατές ,βλέπουμε μια επιχειρούμενη ανατροπή του status quo ,στη Συρία και στην Ουκρανία.
Σε ολες αυτες τις περιπτώσεις ποιές είναι οι αντιμαχόμενες πλευρές ; Ή για να θέσουμε το ερώτημα πιο σωστά , ποιά είναι τα αντιμαχόμενα συμφέροντα στην περιοχή ;
Είναι γνωστό , οτι επί εποχής Ψυχρού Πολέμου ,είχαμε δύο πόλους δυνάμεως , δύο αν θέλετε σφαίρες επιρροής . Η μια, ήταν η Δύση (οπως ονομάζεται ο άξονας ΗΠΑ-Ευρώπης , με την πρώτη να έχει μεγάλη επιρροή στη δεύτερη ,μετα τον Β'ΠΠ) ,και η άλλη ήταν η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών ή ΕΣΣΔ , με επίκεντρο, το Κρεμλινο .
Τώρα πια αυτά έχουν περάσει , οι ισορροπίες μεταβλήθηκαν και η κοινή αγορά (ελεύθερη αγορά-παγκοσμιοποίηση) και ο επακόλουθος οικονομικός πόλεμος(κούρσα ανταγωνισμού για την επικράτηση-εξάπλωση-κυριαρχία του μονοπωλίου) ,αντικατέστησε τη συμβατική μορφή του πολέμου(όχι ωστόσο εξ ολοκλήρου-αφορά κυρίως χώρες ,οι οποίες δεν είναι εισηγμένες στην παγκόσμια αγορά).
Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, στον κόσμο ,έμεινε ως μόνη ''αυτοκρατορία'' η Αμερική, η οποία για να εδραιώσει περαιτέρω την κυριαρχία της και να εξασφαλίσει την μελλον της , άρχισε μια σειρά πολέμων , σιγοντάρισε χούντες ανά την υφηλιο (CIA-δεκαετια του 80'), χρηματοδότησε ανατροπές καθεστώτων(για να περνά τα συμφέροντα της στην εκάστοτε περιοχή γεωπολιτικού ενδιαφέροντος) και ασκούσε παρεμβατικές πολιτικές σε νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις .
Ωστόσο ,η κυριαρχία της σήμερα απειλείται,από τις ίδιες της, τις επιλογές . Η Κίνα έχει αλώσει την αμερικανική αγορά , η Ρωσία του σήμερα δεν είναι η αδύναμη Ρωσία του χθές , ενώ ,η ''αρραγής'' σύνθεση του ΝΑΤΟ ,ως μέσο επιβολής της θελήσεως των ΗΠΑ ,μοιάζει με πύργο απο τραπουλόχαρτα ,έτοιμο να πέσει (βλ διάσταση απόψεων Αγγλίας-ΗΠΑ ,για Συρία).
Σήμερα , η Αμερική είναι ο λέοντας που βρυχάται, επειδη βλέπει οτι το τέλος ζυγώνει . Οι παρθενες αγορες της Ανατολης (Ευρασιατική Ένωση και Κίνα) καιροφυλαχτούν για να πάρουν ο,τι μοιράδι μπορουν(ενεργειακό μοιράδι , για να εξηγούμαστε και κυρίως πετρέλαιο) . Εκεί που είναι το πτώμα , εκεί και τα όρνεα ,που λένε .
Το τι θα ζήσουμε το προσεχές διάστημα, έχει να κάνει με τη θέληση για διπλωματική εξεύρεση λύσεων , την αποφασιστικότητα των ΗΠΑ να μην χασουν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο , την εξυπνάδα και αυτοκυριαρχία της Ρωσιας (αφού απο αυτήν κρίνεται η ενεργειακή επάρκεια της Ευρώπης) και την προσδοκώμενη άνοδο του Κινεζικου Δράκου, από ρόλο αναπτυσσόμενου γίγαντα , σε πρωτοστατούσα δύναμη . Στόχος της Αμερικής , ήταν ,είναι και θα είναι , η απομόνωση της Ανατολής . Η ειρήνη έρχεται σε δεύτερη μοίρα ,όταν διακυδεύονται τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης δύναμης και όταν οι λαοί δεν είναι άγρυπνοι φρουροί και μονοιασμένοι .Το όριο μεταξύ Δύσης-Ανατολής , είναι τα πεδία όλων των μαχών και θα εξακολουθήσουν να είναι .Το δυστυχές είναι ,οτι βρισκόμαστε και εμείς σε αυτο το όριο.Και αν και είμαστε ,εδώ και δεκαετίες, εντεταγμένοι στη δυτική σφαίρα επιρροής ,εν καιρώ έντονων κρίσεων ,οι χάρτες των συμμαχιών ξαναγράφονται ,με βάση τα εθνικά συμφέροντα.Ας ελπίσουμε στην καλή διπλωματία,αν ποτέ παραστεί τέτοια ανάγκη.
Σχόλιο :Επειδή είμαστε λίγο Αμερικανάκια και έχουμε την εντύπωση, οτι ο πόλεμος είναι κάποιο είδος παιχνιδιού ,τύπου call of duty ή Battlefield , ορίστε ποιά είναι μια από τις πτυχές της ζοφερής πραγματικότητας ,ποιές ειναι οι ρεαλιστικές διαστάσεις ενός πολέμου.
http://olympia.gr/2014/03/19/%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%80%CF%89%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B8%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%86%CE%B1/
Πηγή :olympia.gr
Δε χρειαζεται αποτροπιασμός , δε πρέπει να γυρίζουμε το κεφάλι ....άλλωστε είναι μονάχα η πραγματικότητα .
Ο χειρότερος εχθρός ,της ειρήνης και της δημοκρατίας μιας πολιτείας , δεν είναι η χούντα ή η δύναμη των πολυεθνικών ή οι αυτοκρατορίες και τα συμφέροντά τους .
Είναι τα δεσμά της ηθελημένης υποδούλωσης σε έναν χρεωκοπημένο τρόπο ζωής, που πηγάζει από τον φόβο της εξουσίας , η εθελοτυφλία και η ελαφρότητα των πολιτών που την απαρτίζουν.
Οφείλουμε ,αν μη τι άλλο ,να ραγίσουμε αυτά τα δεσμά και να ξαναδούμε τον διπλανό μας σα συνάνθρωπο και όχι σαν ανταγωνιστή ή σα πελάτη. Ειναι χρεος μου , ειναι χρεος σου , ειναι χρεος μας .
Ως πόλεμος ,λοιπόν, ορίζεται,μια βίαιη επίλυση διαφορών , όταν η μέθοδος της διπλωματίας έχει αποτύχει.
Κοινή συνισταμένη ,όλων των υποτιθέμενων διαφορών ,μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών ,είναι κρίσιμες οικονομικές διαφορές ή ασυμβίβαστα και αντικρουόμενα οικονομικά συμφέροντα.Οικονομικά συμφέροντα σημαίνoυν με τη σειρα τους, κυριαρχία επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών μιας περιοχής ,διεκδίκηση εντοπισμένων κοιτασμάτων ,με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα ,επίτευξη ευνο'ι'κών συμφωνιών κ.α.Παει αυτο.
Ακολουθεί η έννοια του χωροχρόνου,δηλαδή που και πότε ,λαμβάνει χώρα ένας πόλεμος .
Το χρονολόγιο της πρόσφατης ιστορίας(τελευταία 40 χρόνια) ,βρίθει απο ένοπλες συρράξεις στον ομφαλό της γης ,όπως αλλιως λέγεται, ο νευραλγικός απο οικονομική άποψη χώρος της Ανατολικής Ευρώπης-Μέσης Ανατολής.
Μετράμε λοιπόν (όλα υπάρχουν ανατημένα στο google,για οσους αρέσκονται στην εμβάθυνση):
Δ' αραβοισραηλινός Πολεμος (κατα την περιοδο της πετρελαικης κρισης του 1973)
Πόλεμος του κόλπου (πετρελαική κρίση του 1990)
Διάλυση της γιουγκοσλαβίας(1991-σημερα)
Πόλεμος Ιράν-Ιράκ(1980-1989)
Πόλεμος στο Αφγανιστάν(2001-σημερα)
Πολεμος της Ν.Οσετίας (2008)
Αλλά και πιο πρόσφατα ,είχαμε την ''Αραβική άνοιξη'' ,με την ανατροπή καθεστώτων και με την ένοπλη σύρραξη στην Αίγυπτο και τη Λιβύη.Τώρα στο ίδιο έργο θεατές ,βλέπουμε μια επιχειρούμενη ανατροπή του status quo ,στη Συρία και στην Ουκρανία.
Σε ολες αυτες τις περιπτώσεις ποιές είναι οι αντιμαχόμενες πλευρές ; Ή για να θέσουμε το ερώτημα πιο σωστά , ποιά είναι τα αντιμαχόμενα συμφέροντα στην περιοχή ;
Είναι γνωστό , οτι επί εποχής Ψυχρού Πολέμου ,είχαμε δύο πόλους δυνάμεως , δύο αν θέλετε σφαίρες επιρροής . Η μια, ήταν η Δύση (οπως ονομάζεται ο άξονας ΗΠΑ-Ευρώπης , με την πρώτη να έχει μεγάλη επιρροή στη δεύτερη ,μετα τον Β'ΠΠ) ,και η άλλη ήταν η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών ή ΕΣΣΔ , με επίκεντρο, το Κρεμλινο .
Τώρα πια αυτά έχουν περάσει , οι ισορροπίες μεταβλήθηκαν και η κοινή αγορά (ελεύθερη αγορά-παγκοσμιοποίηση) και ο επακόλουθος οικονομικός πόλεμος(κούρσα ανταγωνισμού για την επικράτηση-εξάπλωση-κυριαρχία του μονοπωλίου) ,αντικατέστησε τη συμβατική μορφή του πολέμου(όχι ωστόσο εξ ολοκλήρου-αφορά κυρίως χώρες ,οι οποίες δεν είναι εισηγμένες στην παγκόσμια αγορά).
Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, στον κόσμο ,έμεινε ως μόνη ''αυτοκρατορία'' η Αμερική, η οποία για να εδραιώσει περαιτέρω την κυριαρχία της και να εξασφαλίσει την μελλον της , άρχισε μια σειρά πολέμων , σιγοντάρισε χούντες ανά την υφηλιο (CIA-δεκαετια του 80'), χρηματοδότησε ανατροπές καθεστώτων(για να περνά τα συμφέροντα της στην εκάστοτε περιοχή γεωπολιτικού ενδιαφέροντος) και ασκούσε παρεμβατικές πολιτικές σε νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις .
Ωστόσο ,η κυριαρχία της σήμερα απειλείται,από τις ίδιες της, τις επιλογές . Η Κίνα έχει αλώσει την αμερικανική αγορά , η Ρωσία του σήμερα δεν είναι η αδύναμη Ρωσία του χθές , ενώ ,η ''αρραγής'' σύνθεση του ΝΑΤΟ ,ως μέσο επιβολής της θελήσεως των ΗΠΑ ,μοιάζει με πύργο απο τραπουλόχαρτα ,έτοιμο να πέσει (βλ διάσταση απόψεων Αγγλίας-ΗΠΑ ,για Συρία).
Σήμερα , η Αμερική είναι ο λέοντας που βρυχάται, επειδη βλέπει οτι το τέλος ζυγώνει . Οι παρθενες αγορες της Ανατολης (Ευρασιατική Ένωση και Κίνα) καιροφυλαχτούν για να πάρουν ο,τι μοιράδι μπορουν(ενεργειακό μοιράδι , για να εξηγούμαστε και κυρίως πετρέλαιο) . Εκεί που είναι το πτώμα , εκεί και τα όρνεα ,που λένε .
Το τι θα ζήσουμε το προσεχές διάστημα, έχει να κάνει με τη θέληση για διπλωματική εξεύρεση λύσεων , την αποφασιστικότητα των ΗΠΑ να μην χασουν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο , την εξυπνάδα και αυτοκυριαρχία της Ρωσιας (αφού απο αυτήν κρίνεται η ενεργειακή επάρκεια της Ευρώπης) και την προσδοκώμενη άνοδο του Κινεζικου Δράκου, από ρόλο αναπτυσσόμενου γίγαντα , σε πρωτοστατούσα δύναμη . Στόχος της Αμερικής , ήταν ,είναι και θα είναι , η απομόνωση της Ανατολής . Η ειρήνη έρχεται σε δεύτερη μοίρα ,όταν διακυδεύονται τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης δύναμης και όταν οι λαοί δεν είναι άγρυπνοι φρουροί και μονοιασμένοι .Το όριο μεταξύ Δύσης-Ανατολής , είναι τα πεδία όλων των μαχών και θα εξακολουθήσουν να είναι .Το δυστυχές είναι ,οτι βρισκόμαστε και εμείς σε αυτο το όριο.Και αν και είμαστε ,εδώ και δεκαετίες, εντεταγμένοι στη δυτική σφαίρα επιρροής ,εν καιρώ έντονων κρίσεων ,οι χάρτες των συμμαχιών ξαναγράφονται ,με βάση τα εθνικά συμφέροντα.Ας ελπίσουμε στην καλή διπλωματία,αν ποτέ παραστεί τέτοια ανάγκη.
Σχόλιο :Επειδή είμαστε λίγο Αμερικανάκια και έχουμε την εντύπωση, οτι ο πόλεμος είναι κάποιο είδος παιχνιδιού ,τύπου call of duty ή Battlefield , ορίστε ποιά είναι μια από τις πτυχές της ζοφερής πραγματικότητας ,ποιές ειναι οι ρεαλιστικές διαστάσεις ενός πολέμου.
http://olympia.gr/2014/03/19/%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%80%CF%89%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B8%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%86%CE%B1/
Πηγή :olympia.gr
Δε χρειαζεται αποτροπιασμός , δε πρέπει να γυρίζουμε το κεφάλι ....άλλωστε είναι μονάχα η πραγματικότητα .
Ο χειρότερος εχθρός ,της ειρήνης και της δημοκρατίας μιας πολιτείας , δεν είναι η χούντα ή η δύναμη των πολυεθνικών ή οι αυτοκρατορίες και τα συμφέροντά τους .
Είναι τα δεσμά της ηθελημένης υποδούλωσης σε έναν χρεωκοπημένο τρόπο ζωής, που πηγάζει από τον φόβο της εξουσίας , η εθελοτυφλία και η ελαφρότητα των πολιτών που την απαρτίζουν.
Οφείλουμε ,αν μη τι άλλο ,να ραγίσουμε αυτά τα δεσμά και να ξαναδούμε τον διπλανό μας σα συνάνθρωπο και όχι σαν ανταγωνιστή ή σα πελάτη. Ειναι χρεος μου , ειναι χρεος σου , ειναι χρεος μας .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου