Ο Καποδίστριας , όπως είναι γνωστό , ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος και εξελέγη από την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον Απρίλιο του 1827.Ο Καποδίστριας ,ωστόσο ,αν και Κυβερνήτης του νεοσύστατου,του νιογέννητου ελληνικού κράτους , δεν ήταν Έλληνας ,αλλά Ιταλός .
Το πραγματικό όνομά του ήταν Vittori.Η οικογένεια Vittori ήρθε απο το Κάπο ντ΄Ίστρια της Δαλματίας ,στην Κέρκυρα το 1373, όπου έκανε επίθετο το όνομα του τόπου καταγωγής.Έχει πάρα πολλούς επιφανείς αυτή η οικογένεια Κερκυραίων ευγενών ιταλικής καταγωγής, όμως ο Ιωάννης ,ήταν διεθνής φυσιογνωμία.Αφού σπουδάσει Ιατρική,αναδεικνύεται από νεαρή ηλικία σε έναν από τους σπουδαιότερους διπλωμάτες της Ευρώπης.Μετά την γαλλική κατάκτηση της Επτανήσου ,γεύγει το 1809 στη Ρωσία , οπού σύντομα γίνεται σύμβουλος του κράτους .Στη συνέχεια γίνεται γραμματέας των ρωσικών πρεσβειών στην Αυστρία και την Ελβετία , όπου συλλαμβάνει ,εισηγείται και επιβλέπει την εφαρμογή του καντονιανού συστήματος διακυβέρνησης, που ισχύει ακόμα σε αυτή τη χώρα .Κάτι ανάλογο είχε κατά νου και για την Ελλάδα .
Ο Καποδίστριας εκλήθη να κυβερνήσει σύμφωνα με το σύνταγμα που ψήφισε η Εθνοσυνέλευση της Τροιζηνας . Όμως δεν άργησε να καταλάβει,πως αυτό το σύνταγμα κάθε άλλο παρά τη δημοκρατία στόχευε , σε μια εποχή ,που η δημοκρατία δεν υπήρχε πουθενά στον κόσμο ,πόσω μάλλον σ'ένα τόπο ρημαγμένο αποό τον πόλεμο και σπαρασσόμενο αποό συνεχείς εμφύλιους πολεμους.Οι Έλληνες ,δημοκρατία έλεγαν και αναρχία εννοούσαν , όπως άλλωστε και σήμερα .
Δημοκρατία έλεγαν οι Έλληνες και εννοούσαν την ευχέρεια του καθένα ,να κάνει ό,τι θέλει και λογαριασμό να μη δίνει σε κανέναν,ούτε στη Βουλή , ούτε στο Σύνταγμα , ούτε στην Κυβέρνηση , όπως άλλωστε και σήμερα .
Είναι προφανές ,πως δημοκρατία αυτή την εποχή ,σε μία χώρα που μόλις είχε αναδυθεί από την ανυπαρξία κι οπού κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς ήθελε ,δε θα ήταν δυνατόν να υπάρξει .Το πολύ πολύ ,που θα μπορούσαν να ευχηθούν οι Έλληνες ,ήταν να τους τύχει ένας τίμιος και φωτισμένος δικτάτορας , που θα νοιάζονταν όντως γι'αυτούς και που θα έχτιζε τα θεμέλια ,πάνω στα οποία θα ήταν δυνατόν αργότερα, να στηριχθεί η δημοκρατία σε μια χώρα πολυεθνική και δίγλωσση( Οι ανεπισήμως επίσημες γλώσσες της Επανάστασης ήταν δυο, η ελληνική και η αρβανίτικη και όλοι οι οπλαρχηγοί μιλούσαν και ελληνικά και αρβανίτικα , για να μπορούν να συννενοούνται με τα παλληκάρια τους ).
Έχοντας αυτό υπόψιν του , ο Καπποδίστριας θεώρησε , πως το καντονιανό ,θα ήταν το αρμόζον διοικητικό σύστημα για την Ελλάδα .Ενα ομόσπονδο,δηλαδή, κράτος , αποτελούμενο από περιοχές με σαφώς καθορισμένα εθνολογικά γνωρίσματα (Στην Ελβετία οι εθνότητες ειναι 3 : Γάλλοι , Γερμανοί και Ιταλοί )·κι ωστόσο η τριεθνικότητα της χώρας ποτέ δεν εμπόδισε τους Ελβετούς , να είναι πάνω απ'όλα Ελβετοί και να έχουν μια ενιαία εθνική συνείδηση, έξω και πέρα από τα εθνολογικά γνωρίσματα.
Οι Έλληνες,τότε αισθάνονταν περισσότερο χριστιανοί και λιγότερο Έλληνες και ήταν ακριβώς η κοινή θρησκεία ,που ένωνε τους Έλληνες και τους Αρβανίτες , καθώς και τους άλλους λαούς που ζούσαν στον τόπο ,που λέγεται Ελλάδα.Εκτός της εθνολογικής ετερογένειας , ο Καποδίστριας , είχε να αντιμετωπίσει και τον έντονο τοπικιστικό σοβινισμό και το πνεύμα φατριασμού , που αναγκαστικά υπάρχει σε μία δύσμορφη κοινωνία
Ο Καποδίστριας πολιτεύτηκε σαφώς δικτατορικά . Μάλιστα το πρώτο πράγμα ,που έκανε ερχόμενος στην Ελλάδα ,ήταν να καταργήσει το σύνταγμα της Τροιζήνας και τη Βουλή , και να συγκεντρώσει στα χέρια του όλες τις εξουσίες . Αντί Βουλής , συγκροτησε συμβούλιο από 27 μέλη που ονομάστηκε Πανελλήνιον.Ο Καποδίστριας ήξερε πως δημοκράτης γίνεσαι , δε γεννιέσαι . Εμείς οι Νεοέλληνες το παίζουμε δημοκράτες γεννημένοι -γι'αυτό δε γίναμε ποτέ.Αν και δικτάτορας ,ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν αντιμετώπισε τα δύο σώματα , το Παννελήνιον και τη Γραμματεία του Κράτους , σαν πρόσχημα για αυθερεσίες.Ήταν τίμιος και ως τίμιος ,σε μια χώρα που τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα αρέσκονται τόσο στο πλιάτσικο,έπρεπε να πεθάνει.
Στο επόμενο μέρος , θα δούμε τα 12 μέτρα που πήρε ο Καπποδίστριας για την Ελλάδα , πιο ήταν το όνειρο του γιαυτόν τον τόπο , μέχρι που έφτασε και για ποιόν λόγο δολοφονήθηκε
Βιβλιογραφία : Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974 ,του Βασίλη Ραφαηλίδη
Το πραγματικό όνομά του ήταν Vittori.Η οικογένεια Vittori ήρθε απο το Κάπο ντ΄Ίστρια της Δαλματίας ,στην Κέρκυρα το 1373, όπου έκανε επίθετο το όνομα του τόπου καταγωγής.Έχει πάρα πολλούς επιφανείς αυτή η οικογένεια Κερκυραίων ευγενών ιταλικής καταγωγής, όμως ο Ιωάννης ,ήταν διεθνής φυσιογνωμία.Αφού σπουδάσει Ιατρική,αναδεικνύεται από νεαρή ηλικία σε έναν από τους σπουδαιότερους διπλωμάτες της Ευρώπης.Μετά την γαλλική κατάκτηση της Επτανήσου ,γεύγει το 1809 στη Ρωσία , οπού σύντομα γίνεται σύμβουλος του κράτους .Στη συνέχεια γίνεται γραμματέας των ρωσικών πρεσβειών στην Αυστρία και την Ελβετία , όπου συλλαμβάνει ,εισηγείται και επιβλέπει την εφαρμογή του καντονιανού συστήματος διακυβέρνησης, που ισχύει ακόμα σε αυτή τη χώρα .Κάτι ανάλογο είχε κατά νου και για την Ελλάδα .
Ο Καποδίστριας εκλήθη να κυβερνήσει σύμφωνα με το σύνταγμα που ψήφισε η Εθνοσυνέλευση της Τροιζηνας . Όμως δεν άργησε να καταλάβει,πως αυτό το σύνταγμα κάθε άλλο παρά τη δημοκρατία στόχευε , σε μια εποχή ,που η δημοκρατία δεν υπήρχε πουθενά στον κόσμο ,πόσω μάλλον σ'ένα τόπο ρημαγμένο αποό τον πόλεμο και σπαρασσόμενο αποό συνεχείς εμφύλιους πολεμους.Οι Έλληνες ,δημοκρατία έλεγαν και αναρχία εννοούσαν , όπως άλλωστε και σήμερα .
Δημοκρατία έλεγαν οι Έλληνες και εννοούσαν την ευχέρεια του καθένα ,να κάνει ό,τι θέλει και λογαριασμό να μη δίνει σε κανέναν,ούτε στη Βουλή , ούτε στο Σύνταγμα , ούτε στην Κυβέρνηση , όπως άλλωστε και σήμερα .
Είναι προφανές ,πως δημοκρατία αυτή την εποχή ,σε μία χώρα που μόλις είχε αναδυθεί από την ανυπαρξία κι οπού κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς ήθελε ,δε θα ήταν δυνατόν να υπάρξει .Το πολύ πολύ ,που θα μπορούσαν να ευχηθούν οι Έλληνες ,ήταν να τους τύχει ένας τίμιος και φωτισμένος δικτάτορας , που θα νοιάζονταν όντως γι'αυτούς και που θα έχτιζε τα θεμέλια ,πάνω στα οποία θα ήταν δυνατόν αργότερα, να στηριχθεί η δημοκρατία σε μια χώρα πολυεθνική και δίγλωσση( Οι ανεπισήμως επίσημες γλώσσες της Επανάστασης ήταν δυο, η ελληνική και η αρβανίτικη και όλοι οι οπλαρχηγοί μιλούσαν και ελληνικά και αρβανίτικα , για να μπορούν να συννενοούνται με τα παλληκάρια τους ).
Έχοντας αυτό υπόψιν του , ο Καπποδίστριας θεώρησε , πως το καντονιανό ,θα ήταν το αρμόζον διοικητικό σύστημα για την Ελλάδα .Ενα ομόσπονδο,δηλαδή, κράτος , αποτελούμενο από περιοχές με σαφώς καθορισμένα εθνολογικά γνωρίσματα (Στην Ελβετία οι εθνότητες ειναι 3 : Γάλλοι , Γερμανοί και Ιταλοί )·κι ωστόσο η τριεθνικότητα της χώρας ποτέ δεν εμπόδισε τους Ελβετούς , να είναι πάνω απ'όλα Ελβετοί και να έχουν μια ενιαία εθνική συνείδηση, έξω και πέρα από τα εθνολογικά γνωρίσματα.
Οι Έλληνες,τότε αισθάνονταν περισσότερο χριστιανοί και λιγότερο Έλληνες και ήταν ακριβώς η κοινή θρησκεία ,που ένωνε τους Έλληνες και τους Αρβανίτες , καθώς και τους άλλους λαούς που ζούσαν στον τόπο ,που λέγεται Ελλάδα.Εκτός της εθνολογικής ετερογένειας , ο Καποδίστριας , είχε να αντιμετωπίσει και τον έντονο τοπικιστικό σοβινισμό και το πνεύμα φατριασμού , που αναγκαστικά υπάρχει σε μία δύσμορφη κοινωνία
Ο Καποδίστριας πολιτεύτηκε σαφώς δικτατορικά . Μάλιστα το πρώτο πράγμα ,που έκανε ερχόμενος στην Ελλάδα ,ήταν να καταργήσει το σύνταγμα της Τροιζήνας και τη Βουλή , και να συγκεντρώσει στα χέρια του όλες τις εξουσίες . Αντί Βουλής , συγκροτησε συμβούλιο από 27 μέλη που ονομάστηκε Πανελλήνιον.Ο Καποδίστριας ήξερε πως δημοκράτης γίνεσαι , δε γεννιέσαι . Εμείς οι Νεοέλληνες το παίζουμε δημοκράτες γεννημένοι -γι'αυτό δε γίναμε ποτέ.Αν και δικτάτορας ,ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν αντιμετώπισε τα δύο σώματα , το Παννελήνιον και τη Γραμματεία του Κράτους , σαν πρόσχημα για αυθερεσίες.Ήταν τίμιος και ως τίμιος ,σε μια χώρα που τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα αρέσκονται τόσο στο πλιάτσικο,έπρεπε να πεθάνει.
Στο επόμενο μέρος , θα δούμε τα 12 μέτρα που πήρε ο Καπποδίστριας για την Ελλάδα , πιο ήταν το όνειρο του γιαυτόν τον τόπο , μέχρι που έφτασε και για ποιόν λόγο δολοφονήθηκε
Βιβλιογραφία : Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974 ,του Βασίλη Ραφαηλίδη

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου